برخی بحرانهایی که کشور درگیر آنها است، گاه حتی گامی از مرحله بحران هم فراتر گذاشتهاند و طاقت و ظرفیتی بسیار فراتر از تصور میخواهند که غفلت از آنها بسیار آسیبزاست؛ از بحران محیطزیست گرفته تا خشکی تالابها و دریاچهها و مهمتر از همه دریاچه ارومیه، از کاهش تولید ثروت گرفته تا کاهش چشمگیر سرمایهگذاری و جلوگیری از استهلاک سرمایه، از بحران شکاف نسلی گرفته تا بحران مطالبات انباشته شده اجتماعی، از بحران تورم مزمن گرفته تا بحران فاصلههای نامتعارف طبقاتی، از بحران فرونشستهای خطرناک در بسیاری از دشتهای کشور گرفته تا بحران آب وکاهش چشمگیر منابع آب زیرزمینی، از بحران ناکارآمدی گرفته تا بحران سقوط بهرهوری و... این فهرست میتواند طولانیتر بشود و حوزههای مختلفی را در بربگیرد. علاوه بر این هفتههاست بازارهای ایران رکود سنگینی را تجربه میکنند و حالا اخبار ناخوشایند مذاکرات هستهای به بلاتکلیفی بازارهای ایران دامن زده است. اخیرا آمریکاییها اعلام کردهاند که مذاکرات هستهای دیگر در دستور کارشان نیست و جوزف بورل، مسوول سیاست خارجی اتحادیه اروپا هم بهتازگی به شبکه خبری العربیه اعلام کرده است که »ما به نقطه پایانی درخصوص پرونده هستهای ایران نزدیک شدهایم و برخی مسائل ثانویه در توافق هستهای ایران حلنشده باقی مانده است«. همزمان جان کربی، هماهنگکننده ارتباطات شورای امنیت ملی آمریکا نیز با اشاره به ادعای فروش پهپادهای ایرانی به روسیه، خبر داد که آمریکا به همین دلیل تلاش برای مذاکره با ایران را کنار گذاشته و نهتنها روی دیپلماسی و مذاکرات هستهای با ایران متمرکز نیست که بهدنبال اعمال تحریمهای بیشتر علیه تهران است. مجموع این شرایط باعث شده اقتصاد ایران شرایط بلاتکلیف و سردرگمی

براساس گزارشهای منتشر شده، 35 هزار میلیاردتومان به اقتصاد حوزه فناوری اطلاعات و 45 هزار میلیاردتومان به کسبوکارهای سایر حوزهها خسارت وارد شده است. براساس گفتههای رییس کمیسیون اقتصاد نوآوری و تحول دیجیتال اتاق تهران، در کنار این ضرر 80 هزار میلیاردتومانی کسبوکارها، نگرانی جدی درباره افزایش تعدیل نیروی متخصص در بنگاههای اقتصادی وجود دارد که به اعتقاد فرزین فردیس، به اخلال در اقتصاد دیجیتال منجر خواهد شد. در این خصوص احسان خاندوزی در نشست خبری خود در مورد ثمرات سیاستهای اقتصادی دولت گفت: تلاش شد دولت از تصمیمهای اقتصادی شتابزده پرهیز کند و تا حد ممکن به ریل اقتصادی اعلام شده پایبند باشیم تا بیاعتمادی نسبت به سیاستهای اقتصادی دولت را برگردانیم. ادعا نمیکنم همه اقدامات بدون هیچ ایرادی شکل گرفته ولی همه دستگاهها پایبند بودهاند مگر در شرایطی مثل جنگ اوکراین که گریزی نباشد. خاندوزی گفته است: دولت پشتیبان کسبوکارهای دیجیتالی است و پشت کسبوکارهای اینترنتی را خالی نمیکند و وظیفه خود را حمایت از این افراد میداند. اما در سکوت وزارت ارتباطات در زمینه آماردهی، میزان هر ساعت فیلترینگ و محدودیت اینترنت بینالملل 1.5 میلیوندلار اعلام شد و داده کاوان ایرانی چون ابر دراک دیتاهای دقیقی از الگوی مصرف اینترنت در ایران ارائه کردند که نشان میداد با ملیشدن اینترنت حجم استفاده از پهنای باند اینترنت کشور بهشدت کاهش پیدا میکند و با برطرفشدن محدودیتها استفاده از اینترنت به میزان الگوی نرمال مصرف کشور میرسد. در همین زمان براساس سرچ گوگل و مقالات نشریات بینالمللی جستوجوی ایرانیها برای دانلود فیلترشکنها رشد 300درصدی داشت و تلگرام هم بهرغم تمام محدودیتها با

سخنگوی دولت اعلام کرده است: در 5 سال گذشته حدود دو هزارنفر از نخبگان به کشور بازگشتهاند و از سوی دیگر شرکتهای دانشبنیان توانسته از مهاجرت نخبگان به خارج از کشور در مقایسه با گذشته جلوگیری کند. در ابتدا باید به این مساله اشاره شود که نمیتوان صرف تحصیل افراد در دانشگاههای برتر کشور را نشانه نخبگی قلمداد کرد. نمیشود به فرد سرباری که با سبک زندگی »باباپولداری« و صرف هزینهی گزاف در کلاسهای کنکور، به دانشگاه راه مییابد؛ عنوان نخبه داد. یکی از معانی نخبه، »برگزیده« است. فرد نخبه در هر جمعی با اقبال عمومی روبهرو میشود. با وجود این، روشن است که هرکسی بخواهد حائز جایگاه نخبگی شود؛ باید فراتر از عوام بیاندیشد و در عینحال، عقلانیت نظری و عملیاش توسط جمع کثیری از افراد جامعه، پذیرفته شود.  نخبه، کسی است که نهتنها برای یک سیستم هزینهساز نیست؛ بلکه سبب تحولآفرینی و اعتبار ساختاری میشود که در اتمسفر آن رشد کرده است. یکی دیگر از وجوه متمایزکننده نخبه، قدرت تفکر و بهرهگیری از منطق استدلالی است. مغز فرد نخبه بهراحتی کانالیزه نمیشود. به همین علت، هر محتوایی که در اختیارش قرار میگیرد را پیش از تحقیق و سنجش چهارچوب اعتباری آن، مطلقا نمیپذیرد. اما درخصوص خبر سخنگوی دولت از بازگشت دو هزارنفر از نخبگان به کشور بایستی بر این نکته اذعان نمود که ایران در دهه 50 در قعر جدول مهاجرت قرار داشت. در آن سالها ایرانیها شغلی برای مهاجرت نداشتند و فارغالتحصیلان خارج از کشور نیز بهمحض ورود به کشور جذب دستگاههای مختلف میشدند. از دهه 50 به اینسو مهاجرت نخبگان از ایران آغاز شد و تا امروز ادامه دارد. معروف است که چند میلیون از ایرانیها که عموما از نخبگان علمی و اقتصادی ه